Trainingen van zondag 2 mei t/m 12 mei

Ik moet dringend eens beginnen aan het verslag van de Stadsloop in Gent, maar eerst snel nog even een trainingsverslagje van de 1,5 week die er aan vooraf ging.

Zondag 2 mei: dag na de Knokke 10K. Rustdag dus.

Maandag 3 mei: Schitterend lenteweer in de vorm van motregen, wind, koude Bijgevolg totaal geen zin om te gaan lopen.

Dinsdag 4 mei: Eindelijk nog eens een beetje redelijk weer… al was het nog steeds triestig voor de tijd van het jaar. Snel mijn loopgerief aangedaan en hup… ikke weg.
Ik wou rustig enkele kilometers de beentjes los lopen. Het liep echter beter dan verwacht want ik ging al direct onder de 6 min/sec. Niet echt de bedoeling, dus toch maar wat trager beginnen lopen richting 6 min 40 sec/km. Dat ging goed en zo liep ik net een uurtje vol en bleken de vooropgestelde enkele kilometers er ruim 9 geworden te zijn

Dinsdag 4 maart 2010 by m4ntis at Garmin Connect – Details.

Wie de gegevens van bovenstaande training bekijkt, zal zien dat mijn hartslag gedurende de eerste 10 min erg vreemde bokkensprongen maakt en dat ik zelfs even piek met een hartslag van 234
Bij vorige loopjes had ik dat nog al gezien… Eerst, gedurende een 10-tal minuten, zwaar schommelende waardes om dan mooi uit te lijnen op waardes die veel beter zijn.
Ik dacht eerst dat het aan mij lag en dan vooral het feit dat ik nog niet lang aan het trainen ben en dat mijn hart het allemaal nog gewoon moest worden.
Gelukkig zag ik onlangs op de blog van Ronald –>deze topic<–. Iemand stelde daar volgende vraag:

Heb een vraag. Weet jij of het mogelijk is met SportTracks om de eerste 2 kilometer
(bijvoorbeeld) te skippen voor de Gemiddelde HF Berekening ?

Loop vaak 10K en dan is de eerste 1.5-2K mijn hartslag hoog waarnaar deze
naar de normale stand gaat…

Aha!! Nog iemand met dat probleem!!
Bij het lezen van de comments bleken er zelfs nog meer met dit probleem te zitten.
Het probleem zou vooral liggen bij de geleiding van je borst naar de Garmin sensor. In de handleiding staat dat je de plek waar de sensor komt, best wat nat maakt. Dat doe ik ook, maar blijkbaar is water of gewoon speeksel niet goed genoeg en zou je beter handgel of iets dergelijks gebruiken.
Het is me echter ook opgevallen dat, als ik de sensor wat langer op voorhand aandoe, deze het wel goed doet. Dusja, voortaan een uurtje op voorhand die sensor aan en hopen op iets normalere waardes.
Ik ben vooral blij dat het al niet aan mijn lichaam ligt

Woensdag 5 mei: rustdag

Donderdag 6 mei: Ik had de dag voordien de late gehad. Dan geraak ik steeds slecht in mijn bed en zo mogelijk nog slechter er terug uit. Veel te laat wakker dus om te gaan trainen en in de namiddag moest ik alweer gaan werken.

Vrijdag 7 mei: Weer redelijk laat uit mijn bed, maar toch nog net tijd genoeg om enkele kilometers te gaan lopen. Op het Garmin horloge zit een trainingsfunctie waarbij je kan kiezen om een intervaltraining te houden. Ik had niet veel zin en vooral geen tijd om de handleiding na te kijken over hoe je alles het best kan instellen, maar hoe moeilijk kon het zijn??
Ik stelde het horloge zo in dat ik 3 maal een kilometer stevig zou doorlopen en dat ik daartussen dan telkens een goeie 400 meter traag lopend zou recupureren. De 2 extra opties “warm up” en “cool down” vinkte ik ook aan. Loopgerief aan, training starten en weg was ik… rustig op het gemakje.. aja, ik zat immers in de “warm up”.
De eerste kilometer zat er na 6 min 32 sec op. Ik verwachte dat het horloge mij nu iedere moment ging zeggen dat ik aan de intervaltraining kon beginnen… maar niets… Ook niet na de 2de kilometer. Nu was ik toch al een goeie 13 minuten onderweg en als ik nu nog niet opgewarmd was, dan scheelde er toch iets…
Als op ik op het einde van de 3de kilometer nog steeds geen signaal gekregen heb van de het horloge, besluit ik het tempo de hoogte in te zwieren naar een goeie 11,5 km/h en zelf dan maar te zien wanneer ik een kilometer gelopen heb. Daarna nog een kilometertje rustig uitlopen en dan zat mijn training er voor die dag op.
Het was maar 5 km en ik moet precies toch maar eens die handleiding nalezen maar ik was al bij al best tevreden van de training. Vooral op gebied van de hartslag. Ok, het tempo lag lager dan de vorige weken, maar als ik een vergelijking maak met enkele loopjes met een zelfde tempo, die ik in het begin van mijn trainingen deed dan zie ik dat er al veel vooruitgang geboekt is qua gemiddelde hartslag.
Zie hier bijv. de vergelijking met een training op 16 februari.

16 februari:
afstand: 5 km
gem. tempo: 7 min 27 sec/km
gem. hartslag: 172 bpm

7 mei:
afstand: 5 km
gem. tempo: 6 min 40 sec/km
gem. hartslag: 159 bpm

We zijn dus op de goeie weg zo lijkt mij

Vrijdag 7 mei 2010 by m4ntis at Garmin Connect – Details.

Zaterdag 8, zondag 9 en maandag 10 mei: Nog steeds de late shift. Nog steeds te laat in mijn bed. Nog steeds te laat uit mijn bed.

Dinsdag 11 mei: De 10km Stadsloop in Gent stond vlak voor de deur en dus wou ik zeker nog even gaan trainen. De handleiding van mijn horloge had ik nog niet bekeken maar ik wou er toch weer een soort van intervaltraining van maken. Deze keer geen op voorhand vastgelegde afstanden. Nee, nu wou ik eens het Fartlek principe proberen. Fartwattes?? Wel, voor wat uitleg kijk je best –>hier<– even. Het komt er in het kort op neer dat je zelf, naar gelang je gevoel, kiest om snel of traag te lopen. Dus niet constant aan 1 stuk dezelfde snelheid als bij een lange duurloop of dat je op voorhand afgesproken afstanden sneller/trager gaat lopen.
Ik was die dag alvast rustig vertrokken. Kwestie van de spieren mooi op te warmen.
Na 2 kilometer was ik er klaar voor en gaf ik er een eerste lap op. Snelheid stevig de hoogte in naar net geen 14 a 15 km/h en dit gedurende een kleine 300 meter. De hartslag volgede natuurlijk direct mee. Van een goeie 165 bpm naar net geen 180 bpm… En dan een stuk zeer rustig lopen om te recupereren en de hartslag weer te laten dalen tot net geen 160 bpm… En dan weer volle gas gedurende een paar honderd meter..En weer recupereren… Dit herhaalde ik in totaal 6 keer.
Daarna nog rustig een 2-tal kilometer uitgelopen om de spieren terug wat te laten bekomen.

Dinsdag 11 mei 2010 by m4ntis at Garmin Connect – Details.

Of deze manier van trainen beter is?? Afwachten zekers? Eerste test komt er in Gent… (verslag volgt asap)

Nog 1 ding over de hartslag.
Begin februari had ik eens gezien wat mijn rusthartslag was. Dat was toen 60 bpm. Vrij normaal voor een volwassene.
Nu heb ik er nog eens naar gekeken en nu was dat 47 bpm Nog niet direct de rusthartslag van een topatleet, maar het gaat duidelijk de goeie kant uit

Knokke 10K

Een kleine week na de 10 Miles was het tijd voor een volgende uitdaging. De Knokke 10K.
Hopelijk zaten de 16 Antwerpse kilometers me niet meer in de benen want ik hoopte op een goede wedstrijd. Dat wil zeggen: een betere tijd als in Dendermonde en zeker niet wandelen zoals in Antwerpen!
Dinsdag had ik een kleine loslooptraining van 4,5 km en dat bleek erg goed te gaan. Totaal geen last meer van de inspanning op zondag. Dat kon natuurlijk ook te maken hebben met het feit dat Els voor het eerste met haar gloednieuwe fiets meefietste. De rest van de week werd er, mede door het feit dat ik met de nachtshift stond, helaas niets meer van training afgewerkt. Jammer, maar het zij zo…

Zaterdagochtend…
Ik had er net een lange nachtshift opzitten (op een feestdag werken we een uur langer). Gelukkig had de collega van de vroege shift zich vergist en was hij op het normale uur naar het werk gekomen. Zo kon ik iets vroeger mijn bed in… al was het nog steeds half 8 eer ik in slaap viel.
De wedstrijd in Knokke begon pas om 15u30. Ik hoopte dus te kunnen slapen te 12u30 om dan rond 13u30 naar Knokke te vertrekken. Helaas schoot ik om 9u30 al terug wakker? Zenuwen? Geen idee… maar het duurde wel tot half 12 eer ik terug in slaap viel en om 12u30 klonk onverbiddelijk het alarm van mijn GSM
Amper 3 uur geslapen dus
Snel wat gegeten en gedronken, douche in en uit, loopkledij aan, wc-bezoekje en dan samen met Els de auto in om mijn ma op te halen. Mijn 2 trouwste supporters

Het weerbericht voor zaterdag was niet echt bemoedigend… Jill (sorry, ben niet zo voor Frank, Sabina of die andere van VTM met zijn egel haar ) sprak van een hele hoop regen met kans op een opklaring. België kennende was dat gewoon regen en niets anders. Eens op de expresweg richting kust leek Jilleke gelijk te krijgen want uit de grijze lucht vielen stevige druppels. Dat zag er goed uit
Gelukkig begon het net voor Knokke wat op te klaren.

We hadden al snel een plek gevonden aan een parkeerterrein nabij het station en van daaruit was het nog enkele minuten wandelen naar de startlocatie. Geen 10 miles toestanden hier, maar er was toch duidelijk meer volk op de been dan in Dendermonde. Gelukkig vonden we al snel mijn 2 mede-lopers… Alain en Koen… Inderdaad, zij waren er in Dendermonde en Antwerpen ook bij.
Nog snel even mijn nummer ophalen en dan naar de start want het was ondertussen al iets over 15u. Gelukkig wist Alain me te vertellen dat ik voor mijn nummer een beetje verder moest zijn want ik zat al bijna in het verkeerde gebouw. Misschien lag het aan de 3 uur slaap, maar ik vond het hier veel onduidelijker van waar je moest zijn dan in Dendermonde of Mechelen… Zelfs in Antwerpen was er niet zo een rommelige sfeer.
Dat bleek eens te meer toen ik mij naar de start wilde begeven. Ik wou de bordjes volgen waarop “START” stond. Logisch toch? Maar Koen wist me te zeggen dat de start aan de andere kant was… Gelukkig maar want veel tijd hadden we niet over…

Stipt om 15u30 ging het startschot en een kleine minuut later konden ook wij ons in gang zetten. Eerst stapvoets en dan al snel op een mooi looptempo. Dit keer dus geen 10 minuten vol ongeduld wachten. Het zonnetje was ondertussen goed doorgebroken. Het voelde zeer aangenaam aan en ik was blij dat ik alsnog besloten had om mijn trui uit te doen en enkel in T-shirt te lopen… en natuurlijk ook een loopbroek he vetzakskes
Koen was al direct goed vertrokken, gevolgd door Alain en ik erachter. Het was even wat friemelen tussen andere lopers, de dranghekken en het het publiek dat erover hing, maar het was dat of al direct ingesloten geraken. Bij de 2de of 3de bocht was het gelukkig al wat ruimer en kon ik me naast Alain zetten. Koen was ondertussen al enkele tientallen meters verder.
Het gevoel zat blijkbaar zeer goed want ik stak bijna constant anderen voorbij en zelfs Alain liet enkele meters. De tijden van de 1ste en de 2de kilometer lagen met 5 min 32 sec en 5 min 40 sec/km weer iets boven de vooropgestelde 6 min/km, maar ook al zei het kopke “trager gaan”… de benen wilden precies niet luisteren.
Eens op de dijk kwam Alain terug naast me lopen. Grote smile op zijn gezicht… terwijl bij mij de eerste zweetdruppels al over het voorhoofd rolden en de ademhaling al stevig de frisse zeelucht aan het verplaatsen was. Toch voelde ik me nog steeds goed en ook de 3de km had ik aan een schoon tempo gelopen… 5 min 51 sec/km.
Alain begon stilletjesaan afstand te nemen. Koen was ondertussen al lang uit het zicht. Het tempo zat nog steeds goed, maar de verkoelende wind van op de dijk was ondertussen weggevallen nu we terug tussen de huizen doken. Bijgevolg kreeg ik het direct wat warmer en werd mijn mond steeds droger… Gelukkig was er rond de 4de km al een bevoorrading en kon ik wat water tot me nemen. Juist op tijd zo bleek want niet veel verder was er plots een klimmetje. En ik die dacht dat aan de zee allemaal zo vlak was Gelukkig was het een redelijk korte klim, maar het was toch stevig genoeg om mijn motor even te laten sputteren. In die mate zelfs dat ik even vreesde voor een herhaling van wat er zich een week eerder aan de Kennedy tunnel afspeelde… namelijk een stuk moeten wandelen. Ik beet echter wat extra op de tanden en bleef alsnog lopen. Bij de tussentijd aan km 5 bleek echter al snel dat het heuveltje toch wat schade had verricht want de ik had die kilometer gelopen in 6 min 20 sec/km… ongeveer 30 seconden trager dan de vorige 2 kilometer.
Positief was wel dat ik, als ik de tussentijden van de eerste 5 km samentel, ik uitkom op een tijd van 29 min 26 sec. Mijn snelste 5 km totnogtoe (Mechelen vorig jaar buiten beschouwing gelaten).
Kort erna was er weer een klein heuveltje. Ook hier kraakte ik net niet, maar het was genoeg om het stevige tempo van de eerste kilometers volledig uit de benen te halen. Bijgevolg was het vanaf hier bijna zo goed als gedaan met het inhalen van andere lopers. Integendeel… ik was nu degene die voorbijgestoken werd. Gelukkig niet zoals in Antwerpen en het moraal bleef dus goed.
Tot mijn verbazing stond er net voor de 6de kilometer alweer een bevoorrading Dat leek me vrij snel na de vorige, maar niet klagen… gewoon een flesje pakken… ff drinken… wat over het kopke gieten om af te koelen (de zon was ondertussen stevig aan het schijnen)… en hup, verder lopen!
Vanaf daar was het terug vlak. Bij momenten was er wel een stevige tegenwind maar verder verval van het tempo bleef uit. Ik probeerde nog wel een paar keer terug wat sneller te lopen of aan te klampen bij iemand die net dat ietsje sneller ging dan mij, maar telke male moest ik mijn meerdere erkennen en was het vooral mijn ademhaling die me terug naar een rustiger tempo dreef. De benen voelden nog steeds goed, maarja, je bent maar zo sterk als de zwakste schakel in de ketting. (ook maar gelezen in den Druivelaar zenne )
Tussen kilometer 8 en 9 had ik naar mijn gevoel mijn zwaarste dip… het leek wel of ze het bord van de 9 km vergeten waren. Gelukkig begonnen hier terug meer mensen naast de baan te staan om de mensen aan te moedigen. Ook al waren het wildvreemden, het hielp!
Ook de laatste kilometer leek langer dan alle vorige kilometers. Daar was het wel telkens zo dat er een bord stond met de kilometeraanduiding en dat de GPS op mijn horloge telkens iets later was om te melden dat er een kilometer voorbij was. Dat verwachte ik nu dus ook, maar blijkbaar lag de finish iets verder… Dat maakte dat ik een bocht of 2 voor de finish al dacht dat ik er was. Ik zat er op die moment al stevig door en die extra meters waren er dus echt teveel aan!
Maar dan… eindelijk… liep ik het Sportstadion Olivier binnen. De omroeper liet nog weten dat het nog 200 meter was. In Dendermonde had ik er nog een spurtje uitgehaald, maar dat zat er nu niet meer in. Aankomen was al wat telde en gelukkig lukte dat ook!

De tijd? 1 uur 1 min en 25 sec en dit over een totale afstand van 10,09 km!!
In Dendermonde, waar ik de totdantoe snelste tijd op de 10 km had gelopen was mijn tijd 1 uur 3 min en 28 sec en dat over een afstand van 9,9 km…. Met andere woorden…

EEN NIEUW PR OP DE 10KM

Knokke 10K by m4ntis at Garmin Connect – Details.

We sluipen dus stilletjesaan dichter bij de 1 uur grens
Het spreekt voor zich dat ik met deze tijd echt wel super tevreden was en als ik dan toch 1 punt van kritiek op mezelf moet geven dan is het dat ik toch nog iets trager moet starten ipv al direct in het begin alles te geven.

Nog even de resultaten van Koen en Alain…
Koen: 50 min 30 sec en daarmee komt hij op plek 959ste
Alain: 56 min 58sec en zijn plek was 1557ste
Proficait aan beiden voor de prestatie!!
Er waren trouwens 2443 personen ingeschreven voor de 10km. Daarvan zijn er 2205 mensen van start gegaan en 2185 zijn er daarvan over de finish gegaan.
Mijn plek was uiteindelijk 1879ste en daar ben ik best tevreden mee. Het ging me immers vooral om de tijd.

Als laatste wil ik nog afsluiten met 2 zaken.
Ten eerste het parcours. Het kon dan misschien niet tippen aan dat van Antwerpen, maarja, dat was dan ook een beetje een thuismatch, maar ik moet zeggen dat dit echt wel een tof parcours was… ja, zelfs dat heuveltje waar ik me even in verslikte
Het was mooi afwisselend. Tussen de witte villa’s, een stukje over de dijk met zicht op zee, tussen de bossen en de velden, wat bergop en wat bergaf,… Dat smaakt zeker naar meer!

Het parcours. Klikken om de grotere versie te zien

Ten tweede… dat volk in Knokke
Niet iedereen over dezelfde kam scheren natuurlijk, maar sommige mensen…
En dan heb ik het vooral op die oude pipo die het zo nodig vond om met zijn Mercedes in tegengestelde richting van de lopers te rijden. Gelukkig reed hij zeer traag, maar kan je dan niet heel even wachten tot iedereen voorbij is?
Ik had veel goesting om los over de auto te lopen… ik twijfelde er alleen aan of het nu een cabrio was of niet.. toch maar niet gedaan dus Het leek er in ieder geval op dat ik niet de enige was die die gedachte had… De reactie van de politieagenten die daar stonden was trouwens ook geld waard… “Tja, Knokke he…”
*zucht*

Soit… tot zover Knokke… 13 mei is het de beurt aan de 10 km in Gent.
Deze keer binnen het uur??

April

Maandje voorbij… tijd voor een verslag!
Al valt er eigenlijk niet zoveel te schrijven
De maand begon immers met de schaafwonde die ik eind maart had opgelopen tijdens de Bosloop in Sint Job en het was pas op 5 april dat ik terug kon beginnen trainen. Amper 10 dagen later was het alweer prijs… Een stevige verkoudheid waardoor ik weer bijna 10 dagen niet kon trainen. Als ik dan ook nog eens vergeet van mijn Garmin horloge op te laden alvorens ik ga trainen waardoor die na 200 meter al terug uitgaat… tja, geen wonder dat het aantal afgelegde kilometers in de maand april maar povertjes is. 48 kilometer om precies te zijn. Ter vergelijking… in maart waren het er nog 75.

De totaal gelopen tijd over gans de maand is bijgevolg ook een pak minder. 5 uur 33 minuten.
De gemiddelde snelheid is 8,7 km/h… iets trager dus als de 9 km/h in maart. Dit lijkt me vooral te komen door het feit dat ik tijdens de Antwerp 10 miles een aantal keren ben beginnen wandelen.

Als ik dan ga kijken naar mijn gewicht, dan moet ik ook hier vaststellen dat de daling iets minder is dan in de maanden februari en maart. Daar was het namelijk telkens 3kg. Nu ben ik “slechts” van 86kg naar 84,6 kg gegaan. Dat was natuurlijk te verwachten. Ik heb immers minder gelopen en naarmate ik zak in gewicht zal het altijd maar moeilijker en moeilijker worden om nog te zakken. Maaaaar… dit is ondertussen wel het laagste gewicht in jaren!

Al bij al was het dus niet mijn beste maand, maar goed, toch weer wat afgevallen en ik heb de 10 miles in Antwerpen kunnen uitlopen. Misschien niet in de tijd die ik had gehoopt, maar begin februari was het nog niets eens zeker dat ik de 10 miles überhaupt zou lopen.

Vooruitblikkend naar de maand mei… Daar staan 2 loopevents op het programma. De 10 km in Knokke op 1 mei (ondertussen dus al gelopen ) en de 10 km in Gent op 13 mei.
Verder natuurlijk nog zoveel mogelijk trainen en hopelijk deze maand eens geen zaken die roet ik het eten komen gooien.

Als laatste nog iets over de blog zelf en dan vooral de statistieken.
Niet alleen kan ik op deze manier zien dat de blog ondertussen al 753 bezocht is.. nee, ik kan ook zien hoe mensen hier terecht komen. Meestal is dat via facebook, andere blogs of hebben ze zich ingeschreven op de maildienst… maar soms is dat ook via zoekopdrachten in Google… En het is dan wel eens lachen als je ziet op wat ze zoal zoeken. Zo was er gisteren nog iemand op zoek naar “evy gruyaert naakt”.
Ik vrees dat ik die persoon heb moeten teleurstellen

Antwerp 10 miles

Ondertussen zijn we al een week verder en heb ik zelfs al een andere wedstrijd gelopen… Hoog tijd dus dat ik dit verslag eens post

Eindelijk was het zo ver… amper 3 maand nadat ik terug gestart was met lopen was het D-day.
Een schaafwonde en een stevige snotvalling waren de trainingen stevig komen verstoren en bijgevolg had ik tot op heden nog nooit 16 km gelopen. Wel al 2 keer 12 km, maar of dit genoeg zou zijn om de 10 miles volledig uit te lopen??

Zaterdagavond voor de zekerheid “vroeg” het beddeke in. Het was nog bijna 1 uur dat ik sliep maar voor mijn doen is dat dus vroeg. Toch maakte de wekker me om half 9 nog iets te vroeg naar mijn goesting wakker… nog snel ff omdraaien en genieten van dat warme bedje… en dan hup, beddeke uit om me klaar te maken.
Ff een wc bezoekje, dan de douche in, een redelijk bescheiden ontbijt en dan de loopkledij aan…Toch voor de zekerheid nog eens langs de wc… ik had deze keer echt geen zin om na 10 km te moeten stoppen omdat ik zo nodig een sanitaire pitstop zou moeten maken. Rond een uur of half 1 mijn ma gaan oppikken… and yet again, weer ff naar de wc… zenuwkes?? Voor de zekerheid toch maar een Immodium Instant genomen. Daarna snel langs mijn ex-collega Alain (liep ook mee in Dendermonde) om hem en zijn gezin gaan op te halen in Zwijndrecht en dan richting Linkeroever waar de zich de start en finish van de 10 miles bevonden.

Daar aangekomen was het al direct duidelijk dat we niet de enigen zouden zijn… Jawadde.. daar waren Dwars door Mechelen en Dendermonde duidelijk klein bier tegen. Er zouden 14816 man meedoen aan de 10 miles zelf en dan waren er natuurlijk nog de deelnemers aan andere loopevents (Chiquita Kids Run, Ladies run, Short run, marathon…) en de talrijk opgekomen supporters. Een echte massa volk dus.

Eerst gingen we even langs het verdoken opgestelde tentje van Alain zijn werk (en mijn ex-werk) want hij moest daar zijn nummer gaan halen. Daarna moesten we naar de tent van ExxonMobil… mijn huidig werk Daar kreeg ik naast mijn nummer ook nog een mooi rood T-shirt en een soort goodiebag met enkele leuke attenties.
Ondertussen was ook Dries aan de tent aangekomen. Hij was 1 van de 3 (huidige) collega’s die ook de 10 miles zou lopen. We hoopten Koen, die er in Dendermonde ook bij was, ook aan de tent te zien, maar omdat hij niet reageerde op onze sms’n, dachten we dat die al ergens aan de start stond… om als een speer te kunnen vertrekken?
De andere collega, Guy, had een dikke 2 weken geleden last gekregen van zijn rug. In die mate zelfs dat zijn osteopaat hem een deelname aan de 10 miles ten stelligste afraadde. Jammer, want ik weet dat hij er erg naar uitkeek.

Iets na 15 uur begaven we ons naar de start. Het weerbericht voorspelde een zeer warme lentedag rond de 25°C. Het voelde echter veel warmer aan en vooral… zeer plakkerig en duf! Het zou me niet verbaasd hebben, moest het die dag nog stevig onweren. Dat beloofde dus…
Onderweg nog snel even langs de tent van de ex-werkgever… kwestie van mijn mooi T-shirt van ExxonMobil nog even te showen
Ik hoopte op een tijd van 1 uur 45 minuten, maar Dries en Alain hoopten op een iets betere tijd en daarom plaatsten we ons aan de start in het van van 1 uur 25 min en 1 uur 35 min. Daar bleek achteraf ook Koen zich te bevinden.

Om 15u30 werd het startschot gegeven, maar… met al dat volk… duurde het ruim 5 min eer wij ook maar iets begonnen te bewegen en dan moesten we bijna stapvoets nog een goeie 500 m afleggen alvorens we effectief over de startlijn gingen. Daar starte ik mijn Garmin horloge op en ook de Ipod… en wederom bleek die niet te doen wat hij moest doen De tijd liep wel, maar er was geen geluid. Achteraf bleek dat hij geen goed contact had kunnen maken met de footpod die mijn stappen registreert.. Maar bon, door de zon kon ik toch niet goed zien wat er op het schermpje stond en ik had geen zin om er teveel aan te frullen… dan maar zonder muziek en gewoon genieten van de aanmoedigingen van het talrijk opgekomen volk.
Alain ging er al direct goed vandoor en na een goeie kilometer was Dries ook al enkele tientalle meters van mij verwijdert. “Niet druk in maken… eigen tempo lopen is veel belangrijker!” dacht ik bij mezelf… Ondanks die gedachte liep ik de eerste kilometer al direct tegen een tempo van 6 min/km… ofte 10 km/u. Eigenlijk dus toch weer iets te snel, maar je werd weer zo meegezogen door het volk dat het amper opviel dat je iets te snel liep.
Net voor het einde van kilometer 2 moest ik toch weer een sanitaire pitstop inlassen… Typisch… aan de start moest ik helemaal niet gaan, maar gelukkig was het maar een kleine boodschap, al was het natuurlijk wel wat tijdverlies… Dat leek met een tussentijd van 6 min 52 sec voor die 2de kilometer nog best mee te vallen.
Maar dan… bij het opdraaien van de afrit richting Kennedytunnel begon het eerste lastige stukje. Het ging er redelijk goed omhoog en het was los in het brandende zonnetje. De ietwat snelle start begon zich daar al direct te wreken en mijn motor begon tegen te pruttelen. Het zweet liep in mijn ogen, mijn ademhaling sloeg precies tilt en de benen voelden aan als lood. Nu al???.. Dat kon toch niet???
Het stukje bergaf naar de Kennedy tunnel leek wat te helpen, net als het feit dat het in de tunnel zelf toch wat koeler was. Het kwaad was echter al geschied. Mijn mond was ondertussen poeierdroog. Gelukkig had ik 2 kleine busjes drinken aan mijn loopriem meegenomen, maar had gehoopt ze wat te kunnen sparen want ze waren redelijk klein (zo een kleine deciliter ieders). De eerste waterbevoorrading was jammergenoeg nog vrij ver en ik moest echt iets drinken. De half lauwe slokken energydrink leken helaas een druppel op een hete plaat.
Eens uit de Kennedy tunnel was het een gans stuk klimmen naar het Antwerpse justitiepaleis. De zon weer volop op het kopke en ik kan u verzekeren, na de koelte van de tunnel en de reeds geleverde inspanning, was het precies de spreekwoordelijke klop van de hamer die ik daar kreeg. Het ging echt niet meer en om de motor niet helemaal op te blazen besloot ik om de rest van de beklimming toch maar al wandelend te doen. Hetgeen nog reste van de verkoudheid van de voorbije week, besloot blijkbaar ook op die moment los te komen… gelukkig had ik een zakdoek meegenomen…
De gps van mijn horloge was blijkbaar ook de kluts kwijt… In de tunnel had hij, zoals verwacht, alle contact met de satellieten verloren. Eens uit de tunnel was het signaal er al snel terug, maar de tussentijden voor kilometer4 en 5 leken allesbehalve te kloppen… No way dat ik op 4 min 27 een kilometer afleg terwijl ik bijna leek stil te staan En bovendien leek hij al een kilometer verder te zitten dan wat de borden naast de weg aangaven. Erg frustrerend als je ziet dat hij aangeeft dat je op kilometer 6 zit, waar normaal de waterbevoorrading was en dat dan blijkt dat je eigenlijk nog een kilometer moet afleggen
Eerst dus nog even het tunneltje onder het justitiepaleis… Redelijk steil, maar gelukkig ook vrij kort en.. na nog een bocht of 3 eindelijk ook de bevoorrading. Al sloeg ik daar wel even in paniek toen er in de eerste 20 meter enkel nog maar lege tafels en dito flesjes te zien waren. Als ik hier niets van water kon krijgen dan kon ik even goed stoppen met lopen want dat kwam anders nooit goed!
Gelukkig waren er wat verder toch nog wat tafels waar men wel water had. Een beetje gulzig, maar zeker niet als enige, griste ik snel 2 flesjes mee. Zoveel dorst had ik en het eerste flesje was dan ook al snel leeg. Het 2de hield ik voorlopig nog gewoon in de hand. De volgende bevoorrading was immers pas op kilometer 12 of 13 en ik zag het niet zitten om weer te vergaan van de dorst.
Na de bevoorrading was het tijd voor een stuk van 2,5 km langs de Schelde kaai. Ondanks een verkoelende rugwind liep het nog altijd niet zoals het moest. Ik wist echter dat 1 van mijn broers, Koen, ergens langs het parcours zou komen supporteren en hoewel ik niet juist wist waar, vermoede ik dat het daar zou zijn… dus bleven we maar lopen. Er stond daar natuurlijk zoveel volk dat ik hem niet zag. Niet moeilijk zo bleek achteraf want hij stond daar helemaal niet
Net voor Brouwersvliet sloeg het parcours de Sint-Paulusstraat in om zo via de Minnebroedersrui en Sint-Katelijnevest naar de Meir te gaan. Dat stuk ging me weer zeer slecht af. De verkoelende wind viel weg en het werd weer broeierig warm tussen de huizen. Bij het ruiken van de dampen van 1 of andere pita zaak werd ik zelfs precies wat onwel… nooit gedacht dat ik pita vies zou vinden Om een beetje bekomen toch maar weer een stukje beginnen wandelen tot net voor de Meir. Ondertussen was er trouwens een ambulance voorbij gekomen. Op de Meir bleek al snel waarom… Een, mijn inziens, nog jonge gast (ergens in de 20) lag daar nogal bleekjes op de grond terwijl ze hem wat zuurstof aan het geven waren… Plots besefte ik dat het misschien toch niet zo erg was om aventoe eens te wandelen…
Rond kilometer 12 was er terug een bevoorrading. Net op tijd want ik begon terug stevig dorst te krijgen. Ook hier weer 2 flesjes water. 1tje om direct op te drinken en 1tje om te bewaren voor wat nog komen zou.. en dan vooral de blijkbaar zo gevreesde Waaslandtunnel.. of Konijnenpijp zoals we hier zeggen. Ook hier aan de bevoorrading toch maar weer even beginnen wandelen… de ambulance en de man op de grond nog in gedachte…
Ter hoogte van de Paardemarkt stond er echter weer heel wat volk en door hun aanmoedigingen begon ik toch maar terug te lopen. En ietwat verder, bij het inslaan van de Hessenbrug, zag ik in tussen het volk eindelijk eens een bekend gezicht… dat van mijn verzekeringsagent! Een geruststelling voor het geval dat er daar zou moest mislopen
Amper een paar honderd meter verder, aan de Ouwe Leeuwenrui, alweer een bekende.. hier stond mijn broertje dus!! Hij wist me zelfs even te filmen

Hier klikken voor het filmpje from m4nTiS on Vimeo.

De bekende mensen hadden gerust wat eerder op het parcours mogen staan want vanaf daar kreeg ik plots vleugeltjes en ging het lopen veel beter. Mijn broer zei achteraf zelfs dat ik er nog heel fris uitzag… Een geluk dat hij me niet aan de Kennedy tunnel had gezien

En dan.. de gevreesde Waaslandtunnel in. Het eerste stuk naar beneden viel best goed mee. De tunnel was lekker fris en er hing zelfs een vrij aangename geur. Dat is wel wat anders als je daar op een gewone weekdag met de motor doorbolt.
In het naar beneden gaan zag ik weer enkele mensen op de grond zitten. De 1ne al wat bleker als de andere. Luttele seconden later zelfs weer een ambulance die me voorbijkwam. Dat beloofde…
Gelukkig had ik blijkbaar toch wat reserve, want het stuk omhoog viel beter mee dan verwacht. Misschien dat al dat bergop wandelen in de Oostenrijkse bergen dan toch nog iets opbracht? Feit was dat ik daar nog wat volk terug kon inhalen.
De gps verloor hier trouwens ook de sattelietontvangst…
Eens boven zag ik eindelijk mijn vriendin Els en mijn ma staan. Fier als een gieter liep ik hen voorbij richting het laatste rechte stuk. Dat leek plots langer dan verwacht. Ze hadden daar een paar van die opblaasbare bogen gezet, zoals bij de koers. Bij iedere boog dacht ik dat ik er eindelijk was, maar dan bleek er nog 1 achter te komen
Na net geen 2 uur kon ik dan uiteindelijk moe maar voldaan over de finish lopen… Iedereen kreeg daar een AA drink (jammer genoeg maar 1) en dan was het de bedoeling om je chip van je schoen te laten halen. Terwijl ik daar stond te wachten moest ik toch even verlichtingspaal vastnemen. Niet dat ik plots onwel werd, maar mijn benen waren zo gewoon van de voorbije 2 uur te bewegen, dat het leek alsof ze nog steeds aan het bewegen waren… een heel apart gevoel
En dan kwam vooral het gevoel van “yes, I did it!!”

De resultaten:
17453 personen hadden zich ingeschreven
14816 zijn die dag van start gegaan
14610 haalden uiteindelijk de finish
Mijn tijd was 1 uur 58 min en 04 sec en daarmee eindigde ik op plek 13763
Koen (collega) liep 1:33:48 en werd 7117de
Dries (collega) liep 1:39:21 en werd 9392ste
Alain (ex-collega) liep 1:39:20 en werd 9385ste
Exxonmobil werd 8ste in het bedrijvenklassement

Ben ik tevreden? Wel… Ja en nee…

Natuurlijk ben ik tevreden met het feit dat ik de 10 miles meegedaan en uitgelopen heb. Bovendien mag ik niet vergeten dat ik nog maar 3 maand aan het lopen ben, dat ik nog ruim 10 kg teveel weeg, dat het die dag erg warm was, dat ik nog niet volledig genezen was van de snotvalling en dat ik die afstand eigenlijk nog nooit gelopen heb.
Het overheersende gevoel is echter dat het beter had gekunnen. Aan de Kennedy tunnel zat ik echt kapot, maar aan de Minnebroedersrui en de 2de bevoorrading ben ik iets te snel beginnen wandelen.
Dat moet volgende keer dus echt beter!!
Maar goed, ik ben onder de door mezelf opgelegde limiet van 2 uur gebleven… ik zal dat dan maar in gedachten houden

Het hele event smaakt alvast naar meer en ik hoop dat ik er dus volgend jaar weer bij zal kunnen zijn. Met een iets betere tijd natuurlijk.
Enig puntje van kritiek naar de organisatie was de waterbevoorrading. De organisatie kan natuurlijk niet zomaar inschatten wat voor weer het gaat worden, maar slechts 2 bevoorradingen tijdens het lopen vond ik persoonlijk erg pover. Gisteren, in Knokke, hadden ze er op 10 km zelfs 2!!

Hier de resultaten van de Garmin 310XT: Antwerp 10 Miles by m4ntis at Garmin Connect – Details.
Zoals u kan zien klopt de afstand niet en dat is dus door het wegvallen van de sattelietontvangst in de tunnels. Het rare is dat dit in het programma SportTracks wel juist is en uiteindelijk haalt dat programma zijn gegevens ook maar gewoon van het horloge af…
De gelopen tijd klopt gelukkig wel

Route van de 10 Miles. Klik op de foto voor een groter formaat

Onderweg zijn er foto’s genomen door de mensen van de Gazet Van Antwerpen. Deze kan je –>hier<– bekijken. Wil je mij zien dan kan je daar mijn startnummer, 6668, ingeven of gewoon –>hier<– klikken.

Ook de mensen van firstfotofactory.com hebben foto’s genomen. Om me daar aan het werk te zien moet je in de lijst met evenementen de Antwerp 10 Miles aanklikken en dan mijn startnummer ingeven. De foto’s zijn helaas nogal klein en nogal duur om te bestellen

Finally nog mijn aankomstfilmje. Klik –>hier<– om me te zien finishen. (aan de rechterkant )

Zo… tot zover het verslag van de 10 Miles.
Ondanks een ietwat tegenvallend resultaat zeker toch voor herhaling vatbaar.
Bedankt nogmaals aan de (ex-)collega’s om mee te lopen en natuurlijk ook nen dikke merci voor alle supporters die me zowel naast het parcours als op facebook aanmoedigden!!
En nu op naar het volgende event

Trainingsweken 12 april – 24 april

Zo, alweer even geleden dat ik hier nog iets gepost heb. Voornaamste reden daarvoor is dat er eigenlijk weinig te posten valt. Hoofdreden is de verkoudheid waar ik nu al een week last van heb. Maar goed… laat ons bij het begin beginnen…

maandag 12 april: Ik stond die dag met de late shift, was nogal laat wakker geworden en we moesten eigenlijk nog gaan winkelen. Met wat geluk kon ik toch nog een half uurtje tijd maken om even te gaan lopen. Dat is niet zo heel veel natuurlijk, maar ik dacht van eens een keertje zo snel mogelijk de 5 km te lopen. Dat zou ondertussen toch moeten lukken om dit binnen het half uur te lopen?
Ik had nog niet echt veel gegeten of gedronken die dag, maar vol goede moed en met een stevig tempo vertrok ik… Normaal zit ik mijn ideale tempo ergens rond de 6 min 30 sec/km. Nu zat ik na 1 km echter met een gemiddelde van 5 min 20sec/km. Het gevoel zat goed, maar toch besloot ik om iets trager te gaan lopen. Kwestie van niet meteen alle kruid te verschieten. De 2de kilometer werd dan ook gelopen aan een tempo van 5 min 50sec/km. Toen kwam er echter een kort stukje dat lichtjes omhoog ging en plots was het vat af Gelukkig was ik vlakbij ons huis want het ging echt niet meer. Ik moest in de tuin zelfs even op de bank gaan zitten want ik zat echt kapot. Waarschijnlijk te weinig energie omdat ik nog niet veel gegeten had…
De resultaten van de Garmin heb ik maar snel gedelete want dit, amper 2,5 km, trok op niets

Dinsdag en woensdag kwam het er niet van om nog eens goed te gaan lopen.
Donderdag gelukkig wel. Echt super had ik niet geslapen door een pijnlijke nek, maar ik zorgde er in ieder geval voor dat ik goed gegeten en gedronken had, alvorens ik vertrok. Het plan was immers om wat verder te lopen dan op maandag… ik hoopte zelfs op de volle 16 km.
Het eerste stuk ging alvast vlotjes. Ik liep het tempo dat ik wilde lopen (tussen 6 min 30 sec/km en 7 min/km) en de benen voelden zeer goed aan. Enkel de hartslag maakte weer zeer rare bokkesprongen tijdens die eerste kilometers, maar na een goeie 10 minuten werd al vele stabieler.
Het eerste stevige stukje was de brug in Oelegem. Niet echt een steile brug, maar het duurt vooral even eer je boven bent. Het tempo bleef hetzelfde, de harslag steeg een beetje en ik was zeer blij dat ik eindelijk boven was, maar eigenlijk viel dat beter mee dan verwacht.
Dan verder langs het jaagpad terug naar Wijnegem op. Voor het eerst even wat drinken tot mij genomen en iets voor de 8 kilometer ook zo een graan reep… voor extra power Of dat echt veel hielp weet ik niet… feit was wel dat ik ondertussen toch 2 andere joggers voorbij gelopen was
Rond kilometer 10 zat ik echt nog zeer goed en ik voelde dat de 16 kilometer er zeker en vast inzaten… maar weer maar eens begon ik last te krijgen van buikkrampen… Why o why??!! Om onnozel van te worden…
Bijgevolg de route maar wat ingekort om zo snel mogelijk thuis te geraken.
Eindresultaat was 12 km en dat op een tijd van net iets minder dan 1 uur 22 minuten.
Trager als de Bosloop in Sint Job… maar wel een veel beter gevoel en gelukkig ook geen schaafwonde

Donderdag 15 april 2010 by m4ntis at Garmin Connect – Details.

Vrijdag was rustdag en op zaterdag wou ik nog eens een toertje doen met de motor en daarna wat in de tuin werken. Tijdens het tuinieren had ik precies nogal veel stof binnengekregen want tegen de avond kreeg ik wat last van mijn neus.
Zondagochtend was ik zeer vroeg opgestaan. Vooral om naar de F1 wedstrijd in China te kijken, maar ook om eerst nog even te gaan lopen. Echter… toen ik mijn ogen die ochtend opendeed voelde mijn keel alsof ze een nacht met schuurpapier bewerkt was en mijn neus kon gemakkelijk concurreren met de watervallen van Coo.
Het enige dat er die dag gelopen heeft, was dus mijn neus
En eigenlijk kan ik zo ook de rest van de week beschrijven… nog steeds pijnlijke nek, zere keel en snot… shitloads of snot…
Gelukkig is het de laatste dagen al wat beter, maar nog altijd geen 100% terug in orde.

Morgen is het dus de 10 miles en ik hoop dat ik er niet te veel last van ga hebben.
Ik ga het alvast het alvast de dag niet laten bederven want hier kijk ik al zeer lang naar uit.
Een eindtijd ga ik er niet op kleven, al hoop ik toch ergens in de buurt van 1 uur 45 min te kunnen eindigen… maar het allerbelangrijkste voor morgen is: uitlopen en plezier hebben!!

Zo, verslagje van de 10 miles krijgen jullie normaal gezien op maandag te lezen.
Brand alvast maar enkele kaarskes voor mij

Maart

Ondertussen zijn we al bijna half april. Hoog tijd dus voor een terugblik op de maand maart.

Het aantal afgelegde kilometers was alvast hoger als in februari. 75 km t.o.v. 56 km.
Dat hadden er nog iets meer kunnen zijn als ik op het einde van de maand niet zoveel last had gehad van die schaafwonde die ik opliep tijdens de Bosloop

Al deze kilometers liep ik in een totaal tijd van 8 uur en 17 minuten en met wat rekenwerk zie je dan dat ik gemiddeld 9 km/u gelopen heb. Weer even terugkijkend naar de maand februari… Daar was mijn gemiddelde snelheid 8 km/u.

Wat betreft de kilo’s… In februari was ik van ongeveer 92 kilo naar 89 kilo gegaan.
In maart zakte ik in de eerste week al snel richting de 87kg, maar dan leek de daling te stoppen en bleef mijn gewicht, ondanks meer afgelegde kilometers en nog steeds redelijk gezond eten/drinken, redelijk stabiel. Pas op het einde van de maand zakte ik alsnog naar 86 kg. Dus, toch weer 3 kg verloren op een maand tijd, maar het is duidelijk dat het al iets lastiger aan het worden is om gewicht te verliezen… al ben ik natuurlijk nog steeds uitermate tevreden met de verloren kilo’s

En als laatste kan ik natuurlijk terugblikken op 2 mooie prestaties die ik in maart behaalde. Dan heb ik het natuurlijk over Dwars Door Dendermonde en de 2de Bosloop van Runnin’ Brecht. Geen wereldschokkende prestaties natuurlijk, maar ik ben vooral voor mezelf zeer blij dat ik dit al heb kunnen presteren. Begin februari had ik dat totaal niet verwacht dat me dit een dikke maand later al zou lukken.

Tot slot nog even een korte vooruitblik op april…
Uiteraard ga ik nog zoveel mogelijk trainen… maar grootste uitdaging deze maand zal de 10 miles In Antwerpen worden. Het is de eerste keer dat ik dit meedoe en het is dus moeilijk om er een tijd op te kleven. Zeker omdat die schaafwonde stevig wat roet in het eten is komen gooien wat betreft het trainen zelf.
Ik hoop alvast ergens rond 1 uur 45 minuten te zitten, maar als dat nu niet lukt… no worries… het zal vooral het plezier zijn dat die dag gaat tellen

Trainingsweken 28 maart t/m 11 april

U leest het goed. Een verslag van trainingsWEKEN. Zoals al eerder gezegd heb ik bijna 2 weken niets gepost op de blog en is dit dus het derde deel van de inhaalbeweging. Anderzijds was er in de week van 28 maart t/m 4 april gewoon bitterweinig om over te bloggen. Oorzaak: die schaafwonde die ik opgelopen had tijdens de Bosloop in Sint-Job.

Op zondag had ik de wonde zoveel mogelijk bloot gelaten en leek het ‘s avonds al wat beter.
Maandagochtend moest ik er vroeg uit omdat ik op het werk cursus moest gaan volgen. Iets te vroeg, want toen ik nog half slapend in mijn jeansbroek sprong, voelde ik de broek die wonde terug openschuren.
In de voormiddag was het gelukkig vooral theorie over CPR, (brand)wonden en een klein stukje praktijk omtrent het dragen van perslucht. In de namiddag trokken we echter naar het oefenterrein om daar een 3-tal brandweeroefeningen te doen. In volledige brandweer outfit natuurlijk. Je zou wel zot zijn om een brandhaard te blussen zonder deftige bescherming… maar voor die schaafwonde was het dan weer allesbehalve goed Toen ik die avond thuiskwam leek het bijgevolg zelfs nog erger dan na de Bosloop zelf.
Dinsdag en woensdag had ik voor ik de nachtshift opging, voor de zekerheid, de wonde voorzien van wat verzorgende zalf, een kompres en het nodige plakker werk. Dat beschermde de wonde zeer goed tegen het wrijven van mijn overall. Toen ik ‘s morgens thuiskwam was er steeds een korstje te zien op de wonde. Helaas was dat korstje, door de zalf, vrij zacht en als ik ‘s middags wakker werd, bleek het korstje er telke male terug af te zijn.
Vanaf donderdag de wonde dan maar zo gelaten. Ik liep op het werk dan wel rond als John Wayne maar het wondje werd eindelijk wel wat beter.
Tegen maandag was het eindelijk zo goed genezen dat ik terug kon beginnen sporten.
Voor de zekerheid toch maar even langs de apotheker om iets gaan halen zodat ik niet opnieuw de wonde open zou schuren. Dat is dan een doorschijnend en filterdun verband geworden, dat eigenlijk nog het best te beschrijven valt als een 2de huid.
Iets na 19 uur starte ik vol goeie moed. Het doel was 10 km te lopen. Ik voelde me immers zeer goed en met nog maar 3 weken tot de 10 miles werd het dus hoog tijd om wat langere afstanden te lopen.
De eerste kilometers gingen vrij goed. Misschien een tikje te snel, maar het gevoel zat goed.
Langzaamaan kreeg ik wel meer en meer last van mijn linkervoet. Het leek wel of ik mijn linkerschoen iets te strak had aangetrokken en dat dit stilletjesaan de bloedtoevoer naar mijn voet aan het afklemmen was. Eerst even proberen te negeren… “Dat gaat wel voorbij”… maar als ook mijn scheenbeen last begon te krijgen, ben ik toch maar even gestopt om de schoen wat beter aan te doen. Dat hielp gelukkig en ik zette rustig mijn tocht verder.
En dan begon het weer he… Nee, geen vermoeidheid of pijn… maar wel weer die oude vervelende kwaal: dringend naar de wc moeten voor de grote boodschap
Nu let ik wel meer op mijn voeding en eet ik veel meer fruit en vezels als voor ik begon met lopen, maar al ga ik 4 keer naar de koer voor ik ga lopen… nog altijd moet ik tijdens het lopen nogmaals naar het wc… Ongeloofelijk!!
Meestal lukt het dan nog wel om het even in te houden tot ik weer thuis ben… Deze keer gelukkig ook, maar ik moest nu echt een paar keer stoppen met lopen omdat het anders wel eens een keertje mis zou kunnen gaan.
Dusja, lopend/stappend ben ik dan maar naar huis gegaan want ik had enkel een zakdoekje bij en de struiken langs het Albertkanaal hadden verre van genoeg bladeren om mij achter te verstoppen
Eindresultaat: 9,5 km op 1 uur 6 min 37 sec
Echt jammer dat ik zo dringend naar het wc moest want ik voelde me echt in staat om mijn tijd van Dendermonde te verbeteren.

Maandag 5 april 2010 by m4ntis at Garmin Connect – Details.

Dinsdag was het rustdag en woensdag was ik er weer helemaal klaar voor. Nu hoopte ik om op zijn minst 12 km te lopen. Dit was me al gelukt tijdens de Bosloop, dus moest het zeker lukken als ik langs het Albertkanaal zou lopen. Het jaagpad is immers een mooi stuk asfalt, zonder mul zand, modderpoelen en allerlei andere hindernissen die me tijdens de Bosloop waarschijnlijk wel een paar minuten hadden gekost.
De start was weer iets te snel, maar door de minder uitputtende ondergrond voelde dit toch beter aan dan tijdens de Bosloop. Voor de zekerheid liet ik het tempo toch wat zakken want 12 km is voor mij toch nog altijd een stevige afstand. Dat werd me erg duidelijk toen ik na 6,5 km op het jaagpad rechtsomkeer maakte. Plots kreeg ik zicht op de afstand die ik reeds afgelegd had en die ik dus nog terug zou moeten doen. Dat leek ineens veel verder dan gedacht en bovendien bleek het warmer dan gedacht. Al een paar keer had ik mijn in de Decathlon gekochte riem meegenomen waar ik dan 2 flesjes water aan kon hangen. Dit keer natuurlijk niet Domme ik
Het was niet echt aan de tussentijden te merken maar voornamelijk door de dorst, begon ik per stap dat ik zette, steeds minder zin te krijgen om voor de volle 12 km te gaan. Net iets over de 10 km stopte ik bijgevolg met lopen… Het vat was af, de keel was droog.
De totale loopafstand was 10,38 km en met een tijd van 1 uur 6 min en 45 zat ik niet ver van mijn prestatie in Dendermonde… dus ik was, ondanks het niet halen van de 12 km, toch nog best tevreden, maar de boodschap was erg duidelijk: volgende keer water meepakken!!
En misschien ook wel… een iets afwisselender parcour nemen, want hoewel ik wel hou van wat langere rechte stukken aan 1 stuk, was dat lange rechte stuk op het jaagpad erg eentonig en vooral bij het terugkeren erg ontmoedigend omdat je zo kon zien dat je nog een heeeeel eind moest afleggen.

Woensdag 7 april 2010 by m4ntis at Garmin Connect – Details.

De bedoeling was om later in de week nog een keertje gaan lopen, maar door omstandigheden is dat er niet meer van gekomen. Jammer want ik wil echt nog eens 16 km lopen voor de 10 miles en ondertussen zijn die al op minder dan 14 dagen van ons verwijdert… Hopelijk lukt het de komende week nog. Of dit gaat lukken kan u volgende week op deze blog lezen.

2de Bosloop Runnin’ Brecht

Toch weer iets later dan verwacht, maar goed… Hieronder het verslag van de 2de Bosloop in Sint Job, 2 weken geleden.

Zaterdag 27 maart: De mensen van Runnin’ Brecht organiseerden vandaag in Sint-Job hun 2de Bosloop. Geen echte wedstrijd, maar meer een soort sponsor loop voor de club. Ik kende de club niet, maar het sprak me wel aan om daar eens mee te gaan doen. Enerzijds omdat het, zoals de naam van het event het al zegt, dus voornamelijk in bosrijk gebied te doen zou zijn. Naar het schijnt is dat beter/aangenamer voor de benen.
Anderzijds is het vlakbij Wijnegem en kon ik er met de auto op een dikke 10 min al zijn.
Normaal gezien ging Koen, de collega die er vorige week in Dendermonde ook bij was, ook meelopen, maar hij bleek helaas toch niet mee te kunnen. Geen probleem, dan zou ik wel voor 2 lopen… of toch proberen

Dit keer geen vast start uur waar een 1000-tal mensen zich bijna gelijktijdig over de startlijn friemelen, nee.. dit keer was het vrij starten tussen 9 en 12. Daarom nam ik die ochtend rustig de tijd om te ontbijten, te douchen en me klaar te maken. Ondanks de regenachtige weersvoorspellingen leek het weer alvast mee te zitten. Verleden jaar hadden ze daar blijkbaar veel pech mee, waardoor er maar 153 mensen hadden meegelopen.
Iets na 11 uur kwam ik in Sint-Job en na een korte wandeling van een 5-tal minuten kwam ik bij een kleine sporthal aan waar ik me kon inschrijven. Je kon er kiezen voor een parcours van 5,6 km of 12 km. Omdat ik ondertussen toch al een paar keer 10 km gelopen had en het binnen minder dan een maand al de 10 miles zijn, besloot ik om voor de 12 km te gaan. Niet goed wetende wat ik moest verwachten, plakte ik er een te behalen tijd van 1 uur en 20 minuten op. Dat leek me best haalbaar.

Om 17 na 11 vertrok ik vol goeie moed. Snel de Garmin en de Ipod gestart en weg was ik. De Ipod deed echter wat raar en dat probeerde ik al lopend nog snel te fixen. Niet echt het beste idee want ik had zo totaal geen oog voor het feit dat ik weer maar eens te snel gestart was. De Ipod was redelijk snel terug in gang, maar toen stond er iemand van de organisatie klaar met een fototoestel… Ijdele ik moest natuurlijk nog een stapje sneller lopen. Alles voor de foto he (dewelke ik achteraf dan nog niet eens kon terugvinden op de website van de club )
Op het einde van de 1ste kilometer bleek het tempo op 5 min 39 sec/km te zitten. Nog sneller dus als mijn start in Dendermonde. Dat kon niet goed komen…
Het terrein gaf me echter niet direct de mogelijkheid om een mooi tempo te zoeken. Een probleem dat ik tijdens mijn trainingen, hier in het park van Wijnegem, ook al ondervonden had.
Stukken mul zand waar je veel kracht op verbruikte. Kronkelende bospaden waar je moest uitkijken voor wortels of takken. Iets hardere stukken waar nogal veel putten inzaten. En finally een resem modderpoelen waar je je weg langs/door moest zoeken zonder je schoenen te nat te maken of uit te schuiven. Niets levensbedreigend natuurlijk en het maakte er tenminste echt een bosloop van ipv een wandeling door 1 of andere veredelde bloementuin, maar… toch een pak vermoeiender dan ik gedacht had!

De mensen van de organisatie die net voor de 4de kilometer stonden, ter hoogte van de splitsing tussen de 5 en de 12km route, moeten dan ook gedacht hebben: “welke rode tomaat loopt er hier voorbij?”
Ze gaven me daar een flesje water en vroegen welke toer ik aan het lopen was zodat ze me de juiste richting konden uitsturen. Bij mezelf dacht ik te zeggen dat ik de 5km aan het doen was… zo slecht verging het me op die moment…maar mijn woorden waren sneller dan mijn gedachten en die mensen wezen me dus de richting van de 12 km uit.
Dat flesje water kwam in ieder geval als geroepen. Niet alleen voor de dorst, maar ook omdat ik, als ik niet de helft naast mijn mond wou gieten, zo toch een beetje moest vertragen. Echt raar dat ik zoiets nodig heb om iets aan mijn tempo te doen en dat ik dat precies niet vanzelf kan.

Iets verder stond weer een fotograaf en weer begon ik sneller te lopen. Gelukkig was deze inspanning wel terug te vinden op hun website

Net achter de bocht was echter een stevig stuk modder waar ik wandelend door moest. Het was enigszins met tegenzin, maar liever zo dan mijn voet omslagen en… zo kon ik terug wat op adem komen.
Daarna, rond de 6de kilometer, volgde een redelijk lang recht stuk. Nog steeds een zanderige ondergrond maar dit keer zonder putten of modder. Dat maakte dat ik eindelijk een goei tempo kon vinden en ik me stap na stap beter begon te voelen. Eindelijk!
Iets na de 8ste kilometer was er weer een stuk waar ik wandelend langs enkele modderpoelen moest en kort daarna kwam ik terug bij de bevoorradingspost waar ik eerder het flesje water kreeg. Daar stond nu ook iemand bij van het Rode Kruis… “Oei… zag ik er bij mijn eerste doortocht dan zo slecht uit??” dacht ik bij mezelf. Een vrouw kwam op me af. Gelukkig zonder draagberrie en ze kwam gewoon even zeggen dat ik de laatst ingeschrevene was en ze wou dus gewoon even checken of ik zeker niemand voorbijgestoken was.
Ik dacht al dat het zo verdacht lang duurde eer iemand me inhaalde
De daaropvolgende kilometers gingen alsmaar beter. Niet direct qua snelheid, maar vooral qua gevoel. Het was zelfs zo dat ik het jammer begon te vinden dat het einde in zicht was.
Iets voor het einde kwamen de mensen van het Rode Kruis me trouwens weer tegemoet gereden met hun auto. Ze reden me 2 auto lengtes voorbij om dan te vragen of ik nog moest binnenkomen. Ja dat is zeer praktisch Misschien volgende keer een cursus remmen met een auto ipv een namiddagje spalken voor gevorderden?
Met 11,7 km achter de rug liep ik over de finish.
Dit keer geen medaille of supporters die me stonden op te wachten zoals in Dendermonde, maar het gelukzalige gevoel was er zeker terug. Yes! Weer een stap dichter bij de 10 miles!!
Mijn tijd? 1 uur 17 min en 45 sec
Over die tijd ben ik dus zeker meer dan tevreden. Niet alleen omdat het dus onder mijn vooropgestelde tijd was, maar zeker en vast ook omwille van het voor mij toch vrij lastige parcour. Misschien hadden er nog wel wat minuten afgesnoept kunnen worden als het parcour er wat beter bij had gelegen of als het Rode Kruis het remmen met een auto wat beter onder de knie zou krijgen maar uiteindelijk toch een zeer goed gevoel bij deze loop.

2de Bosloop in Sint Job by m4ntis at Garmin Connect – Details.

Bij het afgeven van mijn borstnummer kreeg ik trouwens nog een zakje van de mensen van Runnin’ Brecht. Daarin zat oa een bon van €10 bij Runners Service (wel eerst €100 kopen… maar bon, het is altijd mooi meegenomen) en een handig LED-zaklampje. Een aangename verrassing!
Een sympathieke mens sprak me nog even aan met de vraag of het tof was geweest. Ik heb hem maar niet gezegd dat ik die eerste kilometers zo afgezien had, maar ik zei wel dat het zeker voor herhaling vatbaar was al hoop ik tegen volgende keer toch wel al een iets betere fysiek te hebben dan nu. Dat vond hij blijkbaar fijn om te horen.

Eens terug thuis begon ik het toch stevig te voelen. De stijfheid trok langzaamaan in mijn benen en mijn voeten leken zelfs wat te verkrampen. Iets wat ik eigenlijk nog niet eerder had voorgehad. Misschien omdat ik deze ondergrond niet gewoon was en mijn voeten bijna constant anders moest neerzetten?
Gelukkig ging dat, net als de stijfheid vrij snel over.
Toen ik echter in de douche wilde stappen, merkte ik aan de binnenkant van mijn linkerdij een fameuze schaafwonde op. Ondanks het dragen van een naadloze onderbroek en een spannende loopbroek, was er toch het één en het ander beginnen schuren. Het pikte dan ook enorm hard toen ik onder de douche stapte.
Wat dat voor de daaropvolgende week als gevolg had, leest u in het volgende verslagje.

Wie nog meer foto’s wil zien van de 2de Bosloop of andere Runnin’ Brecht activiteiten kan terecht op –>>hun foto pagina<<–
Of gewoon voor info over de club zelf op http://www.runninbrecht.be/

Het leek mij in ieder geval een toffe bende en ze zien mij er volgend jaar zeker terug voor een volgende editie… met hopelijk tegen dan een iets betere conditie

Mea culpa!!

Have no fear… m4nTiS is still here

Ik weet het.. niet goed bezig he… De blog zo verwaarlozen
Daar gaan ik dus meteen eens wat verandering en brengen en zal jullie ff updaten over mijn loopbezigheden.
Om jullie geen overload aan lectuur te geven zal ik de voorbije 2 weken opdelen in kleinere stukjes en deze de komende dagen op de blog posten. So stay tuned!!

Hier alvast het eerste deel:

Maandag 22 maart: De dag na “Dwars door Dendermonde”. Rustdag dus… Op het eerste zicht niet teveel last van de dag ervoor. Als ik in de namiddag wat in de tuin ga werken, blijkt dat eerste zicht toch niet echt te kloppen. Als halve stijve plank kruip ik die avond vroeg het bedje in. Er staan immers 3 dagen met de vroege shift op het programma… Mijn lievelingsshift

Dinsdag 23 maart: Eerste vroege shift zat erop. Het zonnetje scheen. Hmmm, toerke met de motor of even wat gaan lopen… Vroeger, voor ik terug ben beginnen trainen, had het zonder twijfel een toerke met de motor geworden. Nu was de lokroep van dat toerke lopen toch net iets groter. Niet dat ik de motor-microbe verloren ben…verre van … maar ik wil gewoon klaar zijn voor de 10 miles.
Iets waar ik trouwens het meeste “schrik” voor heb tijdens die 10 miles, zijn de tunnels… En dan vooral de stukken naar boven. Naar het schijnt zijn dat echte dooddoeners.
Nu hebben we hier in Wijnegem niet direct iets van tunnel, maar wel 2 bruggen. Ideaal dus om op stijgende stukken te trainen. Met de 10km zondag toch nog een beetje in de benen wou ik ook niet direct teveel hooi op de vork nemen, dus besloot ik het maar op 1 brug te houden. Die aan de Houtlaan.
Het tempo zat direct goed (6 min 30 sec/km) en de 2 hellingen vielen vrij goed mee. Al was ik wel steeds erg blij als ik boven was en terug kon dalen
Uiteindelijk liep ik die dag 6,2 km en dit op een tijd van 40 min en 6 sec. Niet meteen een toptijd, maar dat was ook niet de bedoeling. Belangrijkste is dat die hellingen best goed gingen.

Garmin Connect – Activiteitdetails voor Dinsdag 23 maart 2010.

Woensdag 24 maart: rustdag

Donderdag 25 maart: Mijn 3de en gelukkig ook laatste vroege zat er op. Gelukkig omdat ik veel te weinig geslapen had. Het was de laatste dus was ik woensdag pas om 23u30 gaan slapen. Iets voor 4 uur moest onze jongste kat plots een overgeven. Ik dacht eerst dat het een haarbal was, maar het bleef maar duren. Snel het bed uit om eens te gaan kijken. Gelukkig was het niet erg, maar ik was nu natuurlijk wel wakker. In de hoop om toch nog maar even wat te kunnen slapen ben ik terug in bed gekropen. Helaas was het een maat voor niets want mijn ogen vielen pas dicht om kwart voor 5… en om 10 voor 5 ging de wekker al
In de namiddag voelde ik me dan ook alles behalve in topvorm en dacht ik er al aan om die dag niet meer te gaan lopen. Toen ik echter met 1 van mijn broers belde, bleek die wel zin te hebben om mijn 5km toerke hier in Wijnegem eens mee te lopen. Dit wilden we al zolang eens doen, dus zei ik zonder te twijfelen toe.
Rond 18u45 vertrok ik. We hadden pas om 19u afgesproken dus liep ik via een omweg naar hem. Kwestie van al wat op te warmen.
Eens daar bleek nog een vriend van ons, Thierry, te willen meelopen. Waarom ook niet… the more the merrier
Omdat het de eerste keer was dat we samen liepen en ik dus nogal moe was, spraken we af om “op het gemakske” te lopen.
Koen, mijn broer, pakte al direct de leiding. Veel “op het gemakske” was er met een tempo van 6 min 7 sec/km niet aan. Ik zei hem nog dat hij moest opletten met te snel te willen starten (al zondig ik daar zelf ook altijd tegen ) maar hij gaf aan dat het wel goed kwam.
De 2de en de 3de kilometer gingen iets trager maar nog steeds onder de 6 min 30 sec/km. Wat me echter het meeste opviel, was het feit dat ik nog zeer goed kon blijven praten. Vermits ik meestal alleen train let ik daar weinig op, maar ik weet dat ik dit in Dendermonde niet moest proberen.
Koen begon het tijdens de 4de kilometer duidelijk wat moeilijk te krijgen. Onder het motto “samen uit, samen thuis” lieten we het tempo wat zakken naar 6 min 58 sec/km. Idem voor de laatste kilometer zodat we onze 5 km beëindigden met een tijd van 32 min 44 sec.
Al bij al dus geen slechte tijd. Toch zeker niet voor een training die we “op het gemakske” liepen. We waren het er trouwens allemaal over eens dat dit best wel een mooi tempo was en dat we dat dus zeker nog eens gingen doen.
Voor mij was het vooral een fijne opsteker dat ik qua fysiek mijn broertje, die itt mezelf, de voorbije jaren wel regelmatig heeft gesport (voetbal), al mooi ingehaald heb of zelfs al een beetje voorbij gestoken ben

Garmin Connect – Activiteitdetails voor Donderdag 25 maart 2010.

Vrijdag 26 maart: Rustdag

En op zaterdag was er dan de 2de Bosloop in Sint-Job.
Dat verslag krijgt u morgen te lezen

Dwars Door Dendermonde

Gisteren was het dus eindelijk zover. Het eerste loopevent waar ik aan ging meedoen sinds ik terug begonnen ben. Dankzij een rustige week en een goede nachtrust voelde ik me er helemaal klaar voor.
Samen met mijn vriendin en mijn ma gingen we eerst even Alain (ex-collega) en zijn gezinnetje oppikken in Zwijndrecht, om zo verder tussen enkele regendruppels, richting Dendermonde te rijden.
De place 2 be was het Heilige Maagdcollege. Daar konden we ons inschrijven, omkleden,… en er was daar ook nog een hoop randanimatie voorzien. Ondertussen was Koen (huidige collega) ook toegekomen en hadden we het al wel gehad met de nogal storende interviewer op aan het podium. Wij dus naar de start…
Daar stond al behoorlijk wat volk. Zo een 1200 man. Om niet direct laatste te lopen plaatsen we ons halverwege het volk.

De dag voordien had ik nog wat uitslagen bekeken van andere 10 km wedstrijden en deze vergeleken met mijn 2 tijden op de 10 km. In Mechelen, toen ik de 5 km liep, finishte ik nog bij de eerste helft van de mensen die meededen. Nu zou ik al blij mogen zijn als ik niet bij de laatste 20 zou eindigen Best logisch ook… Aan de 5 km doen veel meer Start-to-Run mensen mee, terwijl het bij de 10 km veel meer echt geoefende lopers zijn. Dusja.. echt voor een mooie plek lopen had ik al lang uit mijn hoofd gezet. Een goeie tijd was veel belangrijker. Tussen 1 uur en 1 uur en 10 min zou mooi zijn.

Stipt om 15u volgde het startschot en kwam gans de massa volk in beweging. Muziekje op, horloge gestart.. en weg waren we.

Koen (grijs/rood), Alain (geel), ik (zwart) en vele anderen bij de start

Ik had me voorgenomen om niet te snel te starten, maar omdat je toch enigszins met de massa meegezogen lijkt te worden, liep ik met een tempo van 5 min 54 sec/km eigenlijk al iets te snel om goed te zijn.
De eerste paar kilometer liepen door het centrum van Dendermonde en ik versta niet goed waarom de organisatoren bepaalde wegen kiezen, want op 2 punten was het zo smal dat we er gewoon even stil stonden. Goed natuurlijk om even snel even te rusten, maar zo raak je uit je tempo en eens je voorbij dat punt bent, ga je weer veel te snel lopen om de verloren tijd in te halen. Bijgevolg liep ik mijn 2de kilometer aan 5 min 46 sec/km en ook de 3de lag met 5 min 58/sec in die buurt.

Alain (geel jasje) en ik.. nog vol goeie moed

Veel te snel voor mezelf en dat werd op het einde van die 3de kilometer al snel duidelijk. De adem stokte en mijn benen voelden aan als lood. Alain liep ondertussen enkele meters voor me en Koen was al veel verder. Koen is veel sportiever als mij en ik had hem ook op voorhand gezegd dat hij zijn eigen tempo moest lopen. Dat wilde hij eerst niet…samen uit, samen thuis… maar ik was toch blij dat hij dat uiteindelijk wel deed want ik begon me al schuldig te voelen
Ondertussen waren we het stad uit en liepen we op een lang recht stuk naast het water. Hier ging het tempo wat omlaag naar 6 min 30 sec/km… iets wat me veel beter lag en zo kon ik mijn adem terug wat onder controle krijgen. Tegen kilometer 5 had ik mijn tempo te pakken en liep ik terug langszij Alain. Enkel bij de bevoorrading liep het even wat minder. Busje grijpen, sukkelen met dat open te doen, bleek dat plat water te zijn dat niet echt smaakte… Soit, snel de mond wat nat gemaakt en hup, flesje in 1 of andere vuilbak.
Het tempo bleef mooi stabiel en we begonnen zelfs al terug een enkeling in te halen. Eens terug in de stad ging het terug even moeilijk. Er leek geen einde aan te komen, maar op een kleine kilometer van het einde zagen we Koen plots staan. Die was al over de finish geweest maar wou dat laatste stukje nog met ons meelopen. Ne mens met energie teveel blijkbaar
De laatste 200 meter hebben Alain en ik er dan nog een sprintje

Nog een laatste sprintje...

uitgetrokken en finishten we zij aan zij. Moe maar zeer voldaan vielen we in de armen van onze trouwe supporters

Onze tijden?
Wel, ik had mijn Garmin horloge blijkbaar zo ingesteld dat die automatisch pauzeert als ik stop… en dat had hij dus blijkbaar ook gedaan bij die 2 opstoppingen tijdens de eerste kilometers. Puur qua looptijd had ik dus een tijd van 1 uur 2 min 28 sec.
Alain had zijn horloge wel laten doorlopen en hij kwam uit op een totale tijd van 1 uur 3 min en 30 sec.
Later op de avond kwamen de officiële tijden op de website van “Dwars Door Mechelen” en konden we ineens ook zien op welke plek we eindigden.

Koen: 649ste met een tijd van 52 min 38 sec
Alain: 1092ste met een tijd van 1 uur 3 min 29 sec
Ikzelf: 1091ste met een tijd van 1 uur 3 min 28 sec

Achteraf bleek wel dat het parcour op een 100 meter na geen 10km bleek te zijn… maar zelfs dan nog zat ik ruim 3 min onder mijn vorige PR.
En qua plaats.. blijkbaar waren er nog ruim 100 mensen achter mij. Dus ook daarover ga je mij niet horen klagen

De 3 superatleten op een rij

Hier ook nog de niet 100% correcte gegevens van mijn Garmin horloge:
Garmin Connect – Activiteitdetails voor Dwars door Dendermonde.

Last but not least wil ik alle supporters nog eens bedanken die me zowel naast het parcours, als via sms of via facebook een hart onder de riem staken.
En natuurlijk ook Alain en Koen om mee te lopen. Bedankt manne!!

Volgende week proberen we 12 km te lopen tijdens de bosloop in Sint-Job… ik kijk er alvast naar uit!!