Antwerp 10 miles
Ondertussen zijn we al een week verder en heb ik zelfs al een andere wedstrijd gelopen… Hoog tijd dus dat ik dit verslag eens post 
Eindelijk was het zo ver… amper 3 maand nadat ik terug gestart was met lopen was het D-day.
Een schaafwonde en een stevige snotvalling waren de trainingen stevig komen verstoren en bijgevolg had ik tot op heden nog nooit 16 km gelopen. Wel al 2 keer 12 km, maar of dit genoeg zou zijn om de 10 miles volledig uit te lopen??
Zaterdagavond voor de zekerheid “vroeg” het beddeke in. Het was nog bijna 1 uur dat ik sliep maar voor mijn doen is dat dus vroeg. Toch maakte de wekker me om half 9 nog iets te vroeg naar mijn goesting wakker… nog snel ff omdraaien en genieten van dat warme bedje… en dan hup, beddeke uit om me klaar te maken.
Ff een wc bezoekje, dan de douche in, een redelijk bescheiden ontbijt en dan de loopkledij aan…Toch voor de zekerheid nog eens langs de wc… ik had deze keer echt geen zin om na 10 km te moeten stoppen omdat ik zo nodig een sanitaire pitstop zou moeten maken. Rond een uur of half 1 mijn ma gaan oppikken… and yet again, weer ff naar de wc… zenuwkes?? Voor de zekerheid toch maar een Immodium Instant genomen. 
Daarna snel langs mijn ex-collega Alain (liep ook mee in Dendermonde) om hem en zijn gezin gaan op te halen in Zwijndrecht en dan richting Linkeroever waar de zich de start en finish van de 10 miles bevonden.
Daar aangekomen was het al direct duidelijk dat we niet de enigen zouden zijn… Jawadde.. daar waren Dwars door Mechelen en Dendermonde duidelijk klein bier tegen. 
Er zouden 14816 man meedoen aan de 10 miles zelf en dan waren er natuurlijk nog de deelnemers aan andere loopevents (Chiquita Kids Run, Ladies run, Short run, marathon…) en de talrijk opgekomen supporters. Een echte massa volk dus.
Eerst gingen we even langs het verdoken opgestelde tentje van Alain zijn werk (en mijn ex-werk) want hij moest daar zijn nummer gaan halen. Daarna moesten we naar de tent van ExxonMobil… mijn huidig werk 
Daar kreeg ik naast mijn nummer ook nog een mooi rood T-shirt en een soort goodiebag met enkele leuke attenties.
Ondertussen was ook Dries aan de tent aangekomen. Hij was 1 van de 3 (huidige) collega’s die ook de 10 miles zou lopen. We hoopten Koen, die er in Dendermonde ook bij was, ook aan de tent te zien, maar omdat hij niet reageerde op onze sms’n, dachten we dat die al ergens aan de start stond… om als een speer te kunnen vertrekken?
De andere collega, Guy, had een dikke 2 weken geleden last gekregen van zijn rug. In die mate zelfs dat zijn osteopaat hem een deelname aan de 10 miles ten stelligste afraadde. 
Jammer, want ik weet dat hij er erg naar uitkeek.
Iets na 15 uur begaven we ons naar de start. Het weerbericht voorspelde een zeer warme lentedag rond de 25°C. Het voelde echter veel warmer aan en vooral… zeer plakkerig en duf! Het zou me niet verbaasd hebben, moest het die dag nog stevig onweren. Dat beloofde dus…
Onderweg nog snel even langs de tent van de ex-werkgever… kwestie van mijn mooi T-shirt van ExxonMobil nog even te showen
Ik hoopte op een tijd van 1 uur 45 minuten, maar Dries en Alain hoopten op een iets betere tijd en daarom plaatsten we ons aan de start in het van van 1 uur 25 min en 1 uur 35 min. Daar bleek achteraf ook Koen zich te bevinden.
Om 15u30 werd het startschot gegeven, maar… met al dat volk… duurde het ruim 5 min eer wij ook maar iets begonnen te bewegen en dan moesten we bijna stapvoets nog een goeie 500 m afleggen alvorens we effectief over de startlijn gingen. Daar starte ik mijn Garmin horloge op en ook de Ipod… en wederom bleek die niet te doen wat hij moest doen 
De tijd liep wel, maar er was geen geluid. Achteraf bleek dat hij geen goed contact had kunnen maken met de footpod die mijn stappen registreert.. Maar bon, door de zon kon ik toch niet goed zien wat er op het schermpje stond en ik had geen zin om er teveel aan te frullen… dan maar zonder muziek en gewoon genieten van de aanmoedigingen van het talrijk opgekomen volk.
Alain ging er al direct goed vandoor en na een goeie kilometer was Dries ook al enkele tientalle meters van mij verwijdert. “Niet druk in maken… eigen tempo lopen is veel belangrijker!” dacht ik bij mezelf… Ondanks die gedachte liep ik de eerste kilometer al direct tegen een tempo van 6 min/km… ofte 10 km/u. Eigenlijk dus toch weer iets te snel, maar je werd weer zo meegezogen door het volk dat het amper opviel dat je iets te snel liep.
Net voor het einde van kilometer 2 moest ik toch weer een sanitaire pitstop inlassen… Typisch… aan de start moest ik helemaal niet gaan, maar gelukkig was het maar een kleine boodschap, al was het natuurlijk wel wat tijdverlies… Dat leek met een tussentijd van 6 min 52 sec voor die 2de kilometer nog best mee te vallen.
Maar dan… bij het opdraaien van de afrit richting Kennedytunnel begon het eerste lastige stukje. Het ging er redelijk goed omhoog en het was los in het brandende zonnetje. De ietwat snelle start begon zich daar al direct te wreken en mijn motor begon tegen te pruttelen. 
Het zweet liep in mijn ogen, mijn ademhaling sloeg precies tilt en de benen voelden aan als lood. Nu al???.. Dat kon toch niet??? 
Het stukje bergaf naar de Kennedy tunnel leek wat te helpen, net als het feit dat het in de tunnel zelf toch wat koeler was. Het kwaad was echter al geschied. Mijn mond was ondertussen poeierdroog. Gelukkig had ik 2 kleine busjes drinken aan mijn loopriem meegenomen, maar had gehoopt ze wat te kunnen sparen want ze waren redelijk klein (zo een kleine deciliter ieders). De eerste waterbevoorrading was jammergenoeg nog vrij ver en ik moest echt iets drinken. De half lauwe slokken energydrink leken helaas een druppel op een hete plaat.
Eens uit de Kennedy tunnel was het een gans stuk klimmen naar het Antwerpse justitiepaleis. De zon weer volop op het kopke en ik kan u verzekeren, na de koelte van de tunnel en de reeds geleverde inspanning, was het precies de spreekwoordelijke klop van de hamer die ik daar kreeg. Het ging echt niet meer en om de motor niet helemaal op te blazen besloot ik om de rest van de beklimming toch maar al wandelend te doen. Hetgeen nog reste van de verkoudheid van de voorbije week, besloot blijkbaar ook op die moment los te komen… gelukkig had ik een zakdoek meegenomen…
De gps van mijn horloge was blijkbaar ook de kluts kwijt… In de tunnel had hij, zoals verwacht, alle contact met de satellieten verloren. Eens uit de tunnel was het signaal er al snel terug, maar de tussentijden voor kilometer4 en 5 leken allesbehalve te kloppen… No way dat ik op 4 min 27 een kilometer afleg terwijl ik bijna leek stil te staan 
En bovendien leek hij al een kilometer verder te zitten dan wat de borden naast de weg aangaven. Erg frustrerend als je ziet dat hij aangeeft dat je op kilometer 6 zit, waar normaal de waterbevoorrading was en dat dan blijkt dat je eigenlijk nog een kilometer moet afleggen
Eerst dus nog even het tunneltje onder het justitiepaleis… Redelijk steil, maar gelukkig ook vrij kort en.. na nog een bocht of 3 eindelijk ook de bevoorrading. Al sloeg ik daar wel even in paniek toen er in de eerste 20 meter enkel nog maar lege tafels en dito flesjes te zien waren. Als ik hier niets van water kon krijgen dan kon ik even goed stoppen met lopen want dat kwam anders nooit goed!
Gelukkig waren er wat verder toch nog wat tafels waar men wel water had. Een beetje gulzig, maar zeker niet als enige, griste ik snel 2 flesjes mee. Zoveel dorst had ik en het eerste flesje was dan ook al snel leeg. Het 2de hield ik voorlopig nog gewoon in de hand. De volgende bevoorrading was immers pas op kilometer 12 of 13 en ik zag het niet zitten om weer te vergaan van de dorst.
Na de bevoorrading was het tijd voor een stuk van 2,5 km langs de Schelde kaai. Ondanks een verkoelende rugwind liep het nog altijd niet zoals het moest. Ik wist echter dat 1 van mijn broers, Koen, ergens langs het parcours zou komen supporteren en hoewel ik niet juist wist waar, vermoede ik dat het daar zou zijn… dus bleven we maar lopen. Er stond daar natuurlijk zoveel volk dat ik hem niet zag. Niet moeilijk zo bleek achteraf want hij stond daar helemaal niet
Net voor Brouwersvliet sloeg het parcours de Sint-Paulusstraat in om zo via de Minnebroedersrui en Sint-Katelijnevest naar de Meir te gaan. Dat stuk ging me weer zeer slecht af. De verkoelende wind viel weg en het werd weer broeierig warm tussen de huizen. Bij het ruiken van de dampen van 1 of andere pita zaak werd ik zelfs precies wat onwel… nooit gedacht dat ik pita vies zou vinden Om een beetje bekomen toch maar weer een stukje beginnen wandelen tot net voor de Meir. Ondertussen was er trouwens een ambulance voorbij gekomen. Op de Meir bleek al snel waarom… Een, mijn inziens, nog jonge gast (ergens in de 20) lag daar nogal bleekjes op de grond terwijl ze hem wat zuurstof aan het geven waren… Plots besefte ik dat het misschien toch niet zo erg was om aventoe eens te wandelen…
Rond kilometer 12 was er terug een bevoorrading. Net op tijd want ik begon terug stevig dorst te krijgen. Ook hier weer 2 flesjes water. 1tje om direct op te drinken en 1tje om te bewaren voor wat nog komen zou.. en dan vooral de blijkbaar zo gevreesde Waaslandtunnel.. of Konijnenpijp zoals we hier zeggen. Ook hier aan de bevoorrading toch maar weer even beginnen wandelen… de ambulance en de man op de grond nog in gedachte…
Ter hoogte van de Paardemarkt stond er echter weer heel wat volk en door hun aanmoedigingen begon ik toch maar terug te lopen. En ietwat verder, bij het inslaan van de Hessenbrug, zag ik in tussen het volk eindelijk eens een bekend gezicht… dat van mijn verzekeringsagent! Een geruststelling voor het geval dat er daar zou moest mislopen
Amper een paar honderd meter verder, aan de Ouwe Leeuwenrui, alweer een bekende.. hier stond mijn broertje dus!! Hij wist me zelfs even te filmen
Hier klikken voor het filmpje from m4nTiS on Vimeo.
De bekende mensen hadden gerust wat eerder op het parcours mogen staan want vanaf daar kreeg ik plots vleugeltjes en ging het lopen veel beter. Mijn broer zei achteraf zelfs dat ik er nog heel fris uitzag… Een geluk dat hij me niet aan de Kennedy tunnel had gezien
En dan.. de gevreesde Waaslandtunnel in. Het eerste stuk naar beneden viel best goed mee. De tunnel was lekker fris en er hing zelfs een vrij aangename geur. Dat is wel wat anders als je daar op een gewone weekdag met de motor doorbolt.
In het naar beneden gaan zag ik weer enkele mensen op de grond zitten. De 1ne al wat bleker als de andere. Luttele seconden later zelfs weer een ambulance die me voorbijkwam. Dat beloofde…
Gelukkig had ik blijkbaar toch wat reserve, want het stuk omhoog viel beter mee dan verwacht. Misschien dat al dat bergop wandelen in de Oostenrijkse bergen dan toch nog iets opbracht? Feit was dat ik daar nog wat volk terug kon inhalen.
De gps verloor hier trouwens ook de sattelietontvangst…
Eens boven zag ik eindelijk mijn vriendin Els en mijn ma staan. 
Fier als een gieter liep ik hen voorbij richting het laatste rechte stuk. Dat leek plots langer dan verwacht. Ze hadden daar een paar van die opblaasbare bogen gezet, zoals bij de koers. Bij iedere boog dacht ik dat ik er eindelijk was, maar dan bleek er nog 1 achter te komen
Na net geen 2 uur kon ik dan uiteindelijk moe maar voldaan over de finish lopen… Iedereen kreeg daar een AA drink (jammer genoeg maar 1) en dan was het de bedoeling om je chip van je schoen te laten halen. Terwijl ik daar stond te wachten moest ik toch even verlichtingspaal vastnemen. Niet dat ik plots onwel werd, maar mijn benen waren zo gewoon van de voorbije 2 uur te bewegen, dat het leek alsof ze nog steeds aan het bewegen waren… een heel apart gevoel
En dan kwam vooral het gevoel van “yes, I did it!!”
De resultaten:
17453 personen hadden zich ingeschreven
14816 zijn die dag van start gegaan
14610 haalden uiteindelijk de finish
Mijn tijd was 1 uur 58 min en 04 sec en daarmee eindigde ik op plek 13763
Koen (collega) liep 1:33:48 en werd 7117de
Dries (collega) liep 1:39:21 en werd 9392ste
Alain (ex-collega) liep 1:39:20 en werd 9385ste
Exxonmobil werd 8ste in het bedrijvenklassement
Ben ik tevreden? Wel… Ja en nee…
Natuurlijk ben ik tevreden met het feit dat ik de 10 miles meegedaan en uitgelopen heb. Bovendien mag ik niet vergeten dat ik nog maar 3 maand aan het lopen ben, dat ik nog ruim 10 kg teveel weeg, dat het die dag erg warm was, dat ik nog niet volledig genezen was van de snotvalling en dat ik die afstand eigenlijk nog nooit gelopen heb.
Het overheersende gevoel is echter dat het beter had gekunnen. Aan de Kennedy tunnel zat ik echt kapot, maar aan de Minnebroedersrui en de 2de bevoorrading ben ik iets te snel beginnen wandelen.
Dat moet volgende keer dus echt beter!!
Maar goed, ik ben onder de door mezelf opgelegde limiet van 2 uur gebleven… ik zal dat dan maar in gedachten houden 
Het hele event smaakt alvast naar meer en ik hoop dat ik er dus volgend jaar weer bij zal kunnen zijn. Met een iets betere tijd natuurlijk. 
Enig puntje van kritiek naar de organisatie was de waterbevoorrading. De organisatie kan natuurlijk niet zomaar inschatten wat voor weer het gaat worden, maar slechts 2 bevoorradingen tijdens het lopen vond ik persoonlijk erg pover. Gisteren, in Knokke, hadden ze er op 10 km zelfs 2!!
Hier de resultaten van de Garmin 310XT: Antwerp 10 Miles by m4ntis at Garmin Connect – Details.
Zoals u kan zien klopt de afstand niet en dat is dus door het wegvallen van de sattelietontvangst in de tunnels. Het rare is dat dit in het programma SportTracks wel juist is en uiteindelijk haalt dat programma zijn gegevens ook maar gewoon van het horloge af…
De gelopen tijd klopt gelukkig wel
Route van de 10 Miles. Klik op de foto voor een groter formaat
Onderweg zijn er foto’s genomen door de mensen van de Gazet Van Antwerpen. Deze kan je –>hier<– bekijken. Wil je mij zien dan kan je daar mijn startnummer, 6668, ingeven of gewoon –>hier<– klikken.
Ook de mensen van firstfotofactory.com hebben foto’s genomen. Om me daar aan het werk te zien moet je in de lijst met evenementen de Antwerp 10 Miles aanklikken en dan mijn startnummer ingeven. De foto’s zijn helaas nogal klein en nogal duur om te bestellen
Finally nog mijn aankomstfilmje. Klik –>hier<– om me te zien finishen. (aan de rechterkant )
Zo… tot zover het verslag van de 10 Miles.
Ondanks een ietwat tegenvallend resultaat zeker toch voor herhaling vatbaar.
Bedankt nogmaals aan de (ex-)collega’s om mee te lopen en natuurlijk ook nen dikke merci voor alle supporters die me zowel naast het parcours als op facebook aanmoedigden!!
En nu op naar het volgende event
